Νυμφώνας

"Τότε που... "

Μολύβια και παστέλ.

* * *

Τον αχώρητο έρωτα
χώρεσα

Στη στιγμή των αιώνων το αβέβαιο
έθαλψα

Το αμερές αδιαίρετο άναρχο της δυάδας το ένα
απείρωσα

Το υπερούσιο εμείς
εγκοσμίωσα .

Και τ’ άχραντά τους σου κοινωνώ,
σε δείπνο μυστικό, στο Νυμφώνα σου.

Το σώμα μου.

* * *