FAO

Η ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ Ο FAO…
ΕΓΩ FAO , ΕΣΥ FAO , ΑΥΤΟΣ FAO.

Η φιλοσοφία μου στο θέμα των τηλεοπτικών ειδήσεων είναι πολύ απλή και θυμίζει ένα ανέκδοτο - το οποίο, για λόγους ευπρέπειας, αποφεύγω να παραθέσω…- . Με δυο λόγια μπορεί να συνοψιστεί στα εξής: Αφού, ρε μεγάλε, ειδήσεις δε βλέπεις που δεν βλέπεις, δεν ψάχνεις τουλάχιστον σε ποιο κανάλι έχουν μαζευτεί οι καλύτεροι – ήτοι, οι πιο γελοίοι- ανηθομαϊντανοί, ώστε να συνδυάσεις το τερπνόν μετά του ωφελίμου… Δηλαδής, εμ –όπως λέμε και εμείς εις το Πήλιον όρος- να κάνεις πλάκα, εμ να μάσεις και καμιά «αρκουδιά», μπας και βγει πιο εύκολα και κείνο το διαολεμένο άρθρο της Κυριακής…
Έτσι, κατά καιρούς, έχω γελάσει με τα ψεύδη, τις απιθανότητες , τις παραποιήσεις, τις αποσιωπήσεις, τις γελοιοποιήσεις, τους παραλογισμούς, της χυδαιότητες, την προσποίηση, τα άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, την ηλιθιότητα, την επιδειξιομανία. Και εννοώ ότι έχω γελάσει καλά, όπως σε ελληνική κωμωδία της χρυσής εποχής, με γέλιο αβίαστο, πηγαίο και μπόλικο κι όχι βεβιασμένα και με μισοσφιγμένο στόμα, όπως γελάμε σήμερα με τις σειρούλες της σειράς. Βέβαια , από την άλλη πλευρά , όταν το θέμα είναι πολύ σοβαρό, ο κυνισμός και η ανοησία αυτού του συρφετού με κάνουν έξαλλο, με αποτέλεσμα να ουρλιάζω και να χοροπηδάω ως το ταβάνι, σαν τον σεληνιασμένο στο Χάος των αδελφών Ταβιάνι, αλλά, τί να κάνουμε… αυτό είναι το τίμημα του γέλιου που μου προσφέρουν οι γνωστοί γνωστοί (πως λέμε γνωστοί άγνωστοι…) των οκτώ.
Πιστός λοιπόν στις αρχές μου, παρακολουθούσα με κατάνυξη και προσοχή μεγίστη και χθες τις ειδήσεις, ψάχνοντας , όπως πάντα, μέσω της ευγενούς δραστηριότητος του ζάπινγκ κάνα δοκησίσοφο πάροχο γέλιου. Αφού έπαιξα κάμποσο με τα κανάλια, άλλοτε βρίζοντας και άλλοτε γελώντας, κόλλησα σε ένα όπου γινόταν φοβερές και τρομερές αναλύσεις για τη σύνοδο του … FAO (!!!). Τι όνομα κι αυτό, σκέφτηκα για πολλοστή φορά… Άκου… «Φάω» - ναι, έτσι το γράφω. Με Ωμέγα και άκλιτο: Εγώ φάω, εσύ φάω, αυτός/αυτή φάω… – ο Οργανισμός του ΟΗΕ ( Γεωργίας και Τροφίμων) που έχει ως έργο του την σήμερον να μεριμνήσει για –κι αν μπορεί να ταΐσει- αυτούς που δεν έχουν να φάνε…
Την πρώτη φορά που διάβασα αυτή την ονομασία έμεινα εμβρόντητος με το μαύρο, απολύτως κατάμαυρο, χιούμορ. Το οποίο θεωρώ ολωσδιόλου ακούσιο, όχι βέβαια γιατί πιστεύω ότι οι κύριοι αυτοί σέβονται της γης τους κολασμένους –θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο…- αλλά απλούστατα επειδή δεν έχουν ίχνος χιούμορ… (απόδειξη τα αστειάκια που έκανε ο Σαρκοζί στον Μπερλουσκόνι για τον έρωτα της Γαλλίας προς την ωραία Ιταλία… τι γέλιο ήταν αυτό που έκανα, Θεέ μου!!!)
Ναι, αγαπητοί μου αναγνώστες. Οι άκλιτοι, αλλ΄ ουχί άκληροι, κύριοι «Φάω», άκλητοι κι απρόσκλητοι συνεδριάζουν στη Ρώμη και με πείσμα και με ρώμη αναζητούν λύσεις για να υπάρξει δεύτερο και τρίτο πρόσωπο στο Φάω, δηλαδή για να φάνε και οι λιμοκτονούντες. Έχουν «ενσκήψει (!!!) πάνω από το πρόβλημα», όπως έλεγε και κάποιος εξόχως Ελληνομαθής δημοσιογράφος, ο οποίος μέσα στην αμορφωσιά του διάλεξε το σωστό ρήμα, καθότι τόσο υψηλά «προσώπατα» δεν μπορούν να κύψουν (είναι αναξιοπρεπέστατο, ρε αδελφέ) και έτσι δεν εγκύπτουν στο πρόβλημα άλλα ενσκήπτουν ως ο Αττίλας, η χολέρα και ο βοριάς που τ΄ αρνάκια παγώνει. Και τι κάνουν οι ουχί εγκύψαντες, αλλ΄ ορθώς κι ορθίως ενσκήψαντες; Σκέφτονται. Σκέφτονται, καθότι αυτό είναι αξιοπρεπές και αρμόζει σε αρχηγούς κρατών κι άλλους σοβαρούς . Πώς να το κάνουμε , δηλαδή… άλλο το «σκέψιμο», άλλο το σκύψιμο… Το πρώτο επιτρέπεται. Επιβάλλεται, θα έλεγα. Τι διάολο διανοούμενοι είμαστε… Το δεύτερο όχι… Για να μην μιλήσουμε για το σκάψιμο, το οποίο απαγορεύεται αυστηρότατα, μιας και –εκτός των άλλων- ο σκάπτων είναι μονίμως σκυμμένος…
Αλλά δεν σκέπτονται μόνο… Α!!! σας παρακαλώ… Παραλλήλως κοινοποιούν τις μύχιες σκέψεις τους . Εκφράζουν τα σώψυχά τους, κατά το κοινώς λεγόμενον. Επικοινωνούν. Ανταλλάσσουν σοφία. Τούτα δε ποιούντες, μελετούν το πρόβλημα και με την ευκαιρία κάνουν και καμία Πιλάτειον νίψιν χειρών και ποιούν και τη νήσσα, γιατί ποιος ευθύνεται για το πρόβλημα, αν όχι αυτοί; Ποιος το δημιούργησε το πρόβλημα; Ο Μήτσος, μήπως; Ή ο Άρτσιμπαλντ, ο έγχρωμος από την Αιθιοπία, τον οποίον αποκαλεί μαύρο και σκύλο και Ταμ-ταμ-ταμ ο Ζαμπέτας και τον οποίο, ως γνωστόν, ηράσθει σφόδρα η Χουχού απ’ τ’ Αλγέρι ;
Αν και η άποψη η οποία τείνει να επικρατήσει σήμερα στη FAO είναι ότι ευθύνεται ακριβώς αυτός ο τελευταίος (ο αχρείος!!!), ελπίζω ότι θα μου επιτρέψετε να διατηρήσω την δική μου γνώμη, σύμφωνα με την οποία κύριοι υπεύθυνοι για τη ζοφερή κατάσταση είναι η «παγκοσμιοποίηση» και όσοι ωθούν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή η Παγκόσμια τράπεζα (ΠΤ), το Διεθνές νομισματικό ταμείο (ΔΝΤ), οι κυβερνήσεις των μεγάλων χωρών (ΗΠΑ, ΕΕ) κλπ, οι οποίοι ακριβώς και παραδόξως συνεδριάζουν εις την αιωνίαν πόλιν, με στόχο να καταπολεμήσουν την πείνα και να τη στείλουν εις τας αιωνίους μονάς… Πράγμα το οποίο βέβαια δεν στερείται λογικής, αν δεχτούμε το σχήμα: να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω να γιάνει…
Πάντως δεν μπορούμε να το αρνηθούμε … Οι μεγάλοι μας δεν αδρανούν. Χαριεντίζονται, χαμογελούν στα ΜΜΕ, δειπνούν και γευματίζουν, αγοράζουν κι αγορεύουν. Και όλα αυτά ενώ περιμένουν – και εναγωνίως- νέα από τους προσκόπους τους, τους οποίους, αφού πρώτα τους έστειλαν να λεηλατήσουν τις αγορές, τους ξανάστειλαν τώρα να τις ιχνηλατήσουν μπας και βρουν κάνα πουλί που να λαλεί και να φέρνει σπυρί (ρύζι κατά προτίμηση) να δώσουμε στους πεινώντες και διψώντες . Αλλά που να βρει σπυρί το πουλί σήμερα… Κι αν βρει, άντε να του το πάρεις… Θυμάται ότι είναι απόγονος δεινοσαύρων και αγριεύει ώσπερ τυραννόσαυρος. Άσε που δεν δίνει ούτε του παιδιού του. Γιατί έτσι είναι η πείνα. Δεν αφήνει περιθώρια για αβρότητες. Παιδιά και τρίχες… Η αβρότητα κατοικοεδρεύει στη Ρώμη. Η πείνα και τα παρακολουθήματα της (βαρβαρότητα, έλλειψη μόρφωσης, πόλεμοι κλπ) στον τρίτο κόσμο («τρίτο» είπα; … Καλά… Περιμένετε – όχι πολύ- και θα δούμε…)
Τώρα το «αστείο» ποιο είναι; Μα το ότι το φάρμακο που προτείνεται είναι ακριβώς αυτό που δημιούργησε το πρόβλημα. Και μπορεί η ομοιοπαθητική να έχει αποτελέσματα σε κάποιες περιπτώσεις , στη συγκεκριμένη όμως αμφιβάλλω. Σφοδρότατα. Μέχρι σήμερα, η απελευθέρωση των αγορών μόνο την πείνα μπόρεσε να απελευθερώσει και η παγκοσμιοποίηση παγκοσμιοποίησε μόνο τη δυστυχία. Πως είναι λοιπόν δυνατόν σήμερα το ίδιο φάρμακο να χορτάσει τα εκατομμύρια των κολασμένων που δημιούργησε;
Για να σοβαρευτούμε, όμως, καλό θα ήταν να αδιαφορήσουμε για το θεατράκι που παίζεται τόσο από την FAO όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δε λέω, καλές οι δακρύβρεκτες φιέστες των κροκοδείλων και οι ηλίθιες αοριστολογίες που λένε οι «επιστήμονες» - υπηρέτες τους, προτιμότερο όμως να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις πραγματικές αιτίες της σημερινής κρίσης. Που είναι κυρίως δύο:
1. Η «απελευθέρωση», όπως αποκαλείται ευφημιστικά η αναδόμηση της παγκόσμιας οικονομίας που οδήγησε σε συγκέντρωση του πλούτου (και της γης) σε ελάχιστα χέρια και η συνακόλουθη πτώση του επιπέδου ζωής τόσο στον αναπτυγμένο (ή μήπως δεν το νιώσατε ακόμα;) όσο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και
2. Η σημερινή απότομη αύξηση της τιμής την σιτηρών, η οποία μπορεί να αποδόθηκε αποκλειστικά στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου από τους δημοσιογράφους των ΜΜΕ , καθώς και στην καλλιέργεια των βιοκαυσίμων, στην πραγματικότητα όμως αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα χρηματιστηριακών παιχνιδιών. Για τα οποία δε βγάλαν λέξη οι περισσότεροι δημοσιογράφοι. Καθότι, τι να κάνουν κι αυτοί; Τη δουλειά τους κάνουν… Και δουλειά τους είναι να «‘περετάν» αυτούς στους οποίους ανήκουν τα ΜΜΕ…. Αποβλακώνοντας εσάς… Πώς αλλιώς θα βγει το σπίτι στην Κηφισιά, η Πόρσε, η νεαρά σύζυγος και τα έξοδα της έτι νεαράς γκόμενας;
Το πρόβλημα που ζούμε δεν είναι σημερινό. Από το 80 απορυθμιζόταν η αγορά σιτηρών, από τη συντονισμένη δράση της ΠΤ, του ΔΝΤ, των ΗΠΑ και της ΕΕ (με όπλο το περίσσευμα σιτηρών που διέθεταν οι δύο τελευταίες). Με τον τρόπο αυτό, κράτη τα οποία παρουσίαζαν αυτάρκεια (ή σχεδόν) σε σιτηρά έφτασαν στη σημερινή κατάσταση. Κένυα, Ναϊρόμπι, Ζιμπάμπουε – για να αναφέρω μόνο αυτές- υπέστησαν τις συνέπειες της πολιτικής των προαναφερθέντων ρυθμιστών της παγκόσμιας κατάστασης και ευαγγελιστών της «ανοιχτής» οικονομίας… Και τι λένε τώρα στους πεινασμένους που εξεγείρονται στην Αϊτή , το Μπαγκλαντές , το Περού, την Ινδονησία την Αιθιοπία, την Ταϊλάνδη και αλλού; Ότι θα συνεχίσουν την ίδια θεραπεία.
Μα, «χλωμά πρόσωπα», δεν καταλαβαίνουν ότι ιατρική τους πολύ κακή; Ότι Ιατρική τους αρρώστια κι όχι φάρμακο; Δεν μπορεί. Έξυπνοι άνθρωποι είναι. Άρα καταλαβαίνουν. Άρα, ή μας δουλεύουν ή ξέρουν κάτι. Λέτε να υπάρχει κάνα μυστικό;
Λέτε οι εταιρείες που κατάκλεψαν τη γη των μικροαγροτών στον τρίτο κόσμο, για να καλλιεργήσουν τα μεταλλαγμένα τους, να αρχίσουν τώρα να μοιράζουν τσάμπα το ρυζοπατατοποντικόρυζο που παράγουν; Μπα… Κομμάτι απίθανο μου φαίνεται; Καθότι, ως εταιρείες δεν δουλεύουν για την ψυχή της μάνας τους και δεν επιδιώκουν τη σωτηρία της ψυχής των μετόχων τους , αλλά, απλούστατα, επιδιώκουν το κέρδος και μάλιστα τη μεγιστοποίησή του. Άιντε και την μακροημέρευσή τους . Τη δική τους, όμως, μακροημέρευση. Όχι των φτωχών. Σ’ αυτούς προσφέρουν το καλύτερο δώρο: την αιώνιο ζωή… Αφήνοντας το μέγα έλεος στο Θεό…
Στο κάτω κάτω δική του δουλειά είναι. Όχι δική τους… Α μα πια… Δεν μπορούν να τα κάνουν όλα αυτοί…


Το κείμενο πρόκειται να δημοσιευθεί την 7/7/08 στη εφημερίδα Νέος Τύπος.