Δαντέλα.
Ακρυλικό. Έργο του 2007.
Σήμερα, αγαπητοί μου αναγνώστες, λέω να αφιερώσουμε το κείμενό μας στην Ιρλανδία και τις λύρες της. Τις λύρες που για κάποιους ηχούν σαν πένθιμες καμπάνες…
Πάντα την αγαπούσα την χώρα των Ο’ Τίμινγκς και των Ο΄ Χάρα. Την αγαπούσα για τη λύρα της και την πίπιζα της. Για τις μπαλάντες και τους τενόρους της. Την μπύρα Γκίνες και το Ουίσκι της. Τον ξεροκέφαλο καθολικισμό της (που παραδόξως, από δύναμη καθυπόταξης, μεταλλάχθηκε σε δύναμη αντίστασης). Για τον Τζόις, τον Μπέκετ και τα υπέροχα στρυφνά κείμενά τους. Τώρα θα την αγαπάω και για κάτι άλλο. Για το πεντακάθαρο «ΟΧΙ» που είπαν στη μετενσάρκωση της Ευρωσυνθήκης που προσπάθησαν κάποιοι πονηροί γραφειοκράτες, κάποιοι παμπόνηροι τεχνικοί εξουσίας και κάποιοι τρισπαμπόνηροι Ευρω-λίχνοι να μας φορέσουν καπέλο, χωρίς να μας ρωτήσουν πρώτα αν επιθυμούμε να κυκλοφορούμε φεσωμένοι ή ασκεπείς…
Ξέρω. Θα μου πείτε «τόσα θέματα, ρε αδελφέ, υπάρχουν. Αυτό πήγες και βρήκες. Αυτό ούτε όταν συνέβη δεν έπαιξε στα ΜΜΕ - όχι σήμερα, που πάλιωσε κιόλας» … Μπορεί να έχετε και δίκαιο. Όμως, εγώ εκείνες τις ημέρες έτρεχα με διάφορα δικά μου και έτσι δεν το γιόρτασα αυτό το όχι. Και θέλω οπωσδήποτε να το γιορτάσω. Γιατί, όπως ίσως έχετε καταλάβει κάποιοι από εσάς , δεν συμπαθώ διόλου αυτό το δήθεν δημοκρατικό, δήθεν πολιτισμένο πράμα που ονομάζουμε (λίαν ευφημιστικώς, γιατί που την είδατε την ένωση;) Ενωμένη Ευρώπη της εργάσιµης εβδοµάδας των 65 ωρών, της σύνταξης στα 99 και του δικαιώματος του κεφαλαίου να καταργεί το δικαίωμα στην εργασία τη στέγη και την τροφή. Άλλωστε, για σκεφθείτε γιατί δεν έπαιξε πολύ αυτό το θέμα στις φυλλάδες και στα δύσοσμα κανάλια μας; Γιατί ακούστηκαν μόνο κάτι πολύ μελό τρίχες και κάποιοι λήροι θρηνώδεις για το κακό που πάθαμε ως Ευρωπαίοι και διόλου αντίλογος; Και γιατί δεν σας εξήγησαν τι διάολο είναι αυτό το πράμα που πέταξαν εις τον κάλαθον των αχρήστων οι γενναίοι προστατευόμενοι του Αγίου Πατρικίου;
Και γιατί πράγματι να το πέταξαν εκεί; Από άχτι προς τον Αχτισάρι; Από ινάτι; Από καθαρή ροπή προς το κακό ή μήπως επειδή δεν ήταν γραμμένο με Ιρλανδέζικο (ΤζοϊσοΓουλφοΜπεκετικό) ακατάληπτο στιλ, το οποίο, ως γνωστόν, είναι το μόνο το οποίο αποδέχονται, θαυμάζουν και κατανοούν οι απόγονοι των Κελτών; Είναι ορθή η εξήγηση που έδωσαν πολλοί «αναλυτές»; Η απόλυτη άγνοια του πνεύματος και του γράμματος της συνθήκης, καθώς και η προερχόμενη από άσχετα πράγματα δυσαρέσκεια θα μπορούσαν να οδηγήσουν σ΄ αυτό το αποτέλεσμα (και να απαλλάξουν τους λαούς της Ευρώπης από τον βραχνά της «ένωσης», πιθανόν για μια πενταετία);
Είναι πράγματι η άγνοια, η άνοια ή και η ανία που οδήγησαν το χέρι των ψηφισάντων προς το όχι ή μήπως το περιεχόμενο της συνθήκης της Λισσαβόνας και η κουτοπόνηρη μεθόδευση των Ευρωπαϊστών που μετά τον κόλαφο που δέχτηκαν με την απόρριψη του «Ευρωσυντάγματος» από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς προσπάθησαν να περάσουν με συνοπτικές διαδικασίες, δηλαδή εν κρυπτώ και παραβύστω, όσα μέτρα τους παράγγειλε η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία να περάσουν; Δεν ξέρω αν οι Ιρλανδοί τα ‘χαν κοπανήσει και δεν ήξεραν τι έκαναν, όπως είχε πει Έλληνας Ευρωβουλευτής μεγάλου (του πιο μεγάλου) αντιπολιτευόμενου κόμματος για τους Γάλλους, όταν είχαν πει όχι στην Ευρωσυνθήκη … Δεν ξέρω, επίσης, αν η απουσία της εθνικής Ιρλανδίας από το Euro 2008 τους έκανε να χάσουν τα μυαλά τους. Πάντως, πιο αληθοφανής εξήγηση της άρνησης υποταγής μου φαίνεται η δυσαρέσκεια που προέρχεται από μια πολιτική τόσο απροκάλυπτα ανάλγητη και αντιλαϊκή όσο και ανόητη και αντιδημοκρατική.
Η απορριφθείσα συνθήκη θα επιτάχυνε την πορεία της Ευρώπης προς τον εργασιακό μεσαίωνα, και θα εξαρτούσε σε μεγαλύτερο βαθμό την εξωτερική πολιτική της από το ΝΑΤΟ. Οι νεοφιλελεύθερες επιλογές θα κατοχυρώνονταν και η «ελεύθερη» αγορά θα κυριαρχούσε απόλυτα, μετατρέποντας τους πολιτικούς σε διεκπεραιωτές των αιτημάτων και των επιδιώξεων της οικονομικής ολιγαρχίας (κάτι που ήδη συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό, όπως δείχνει και το σκάνδαλο που απολαμβάνουμε αυτές τις ημέρες) .
Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω εντρυφήσει στο εν λόγω κείμενο. Ότι όμως έχω διαβάσει από αυτό και για αυτό με τρόμαξε και μου προξένησε έντονη απέχθεια. Μ΄ αυτό η ΕΕ παίρνει την μορφή της ενιαίας οικονομικής ζώνης και η ελευθερία ταυτίζεται αποκλειστικά με το ανεμπόδιστο των ροών της αγοράς: κεφαλαίου, εργατικής δύναμης και εμπορευμάτων. Οι περίφημες Ευρωπαϊκές αξίες εξοβελίζονται, οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί αποκόπτονται από τους ευρωπαϊκούς λαούς, έτσι ώστε να εγκαθιδρύεται μία μορφή κοινοβουλευτικής (;) ολιγαρχίας - για να μην μιλήσω για χούντα ευρωτεχνοκρατών και μου πουν ότι υπερβάλω …
Ένας από τους κορυφαίους υποστηρικτές αυτής της Ευρώπης, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φίσερ, είπε σχετικά με το δημοψήφισμα: «Κακόμοιρη Ευρώπη! Με την ιρλανδική απόφαση κατρακύλησε τυφλή και άνευ λόγου στην πολιτική μιζέρια». Δεν ξέρω που ο αγαπητός Όσκαρ (καμάρι τόσο των απανταχού πρασίνων ή/και βεραμάν όσο και των στρατοκρατών του ΝΑΤΟ) είδε το αντίθετο της πολιτικής μιζέριας σε ένα κείμενο που υποτάσσει απόλυτα την πολιτική στην οικονομία. Νομίζω όμως ότι ο εκνευρισμός του αποτελεί ισχυρότατη ένδειξη πως οι συμπατριώτες του Στέφανου Δαίδαλου, παρά το δαιδαλώδες της σκέψης τους επέλεξαν το σωστό. Προς αυτό άλλωστε συνηγορούν και οι μύδροι του κ Κουσνέρ, όστις – ίσως για να φανεί ευχάριστος- απεκάλεσε τους Ιρλανδούς αχάριστους. Πράγμα που δείχνει ότι το βάθος και η σοβαρότητα της πολιτικής σκέψης του σοσιαλιστή ιδρυτή των γιατρών χωρίς σύνορα και δεξιού – πλέον- υπουργού Εξωτερικών, δηλαδή συνόρων, της Γαλλίας, δεν έχουν σύνορα…
Όσο για τις ανοησίες περί αντιδημοκρατικότητας (!) του δημοψηφίσματος και τον ισχυρισμό ότι δεν είναι δυνατόν το 1% του Ευρωπαϊκού πληθυσμού να επιβάλει την άποψή του στο 99%, θα ήθελα απλώς να παρατηρήσω ότι ουδέποτε το 99% ρωτήθηκε. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτή ήταν και η «καινοτομία» αυτής της –ευγενούς κατά τα άλλα - προσπάθειας των Ευρωκρατών: να περάσουν στα μουλωχτά ότι τους έτριψαν στη μούρη οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί πριν από λίγα χρόνια. Δημοκρατικότατη καινοτομία, δε λέω… Όμως, ο άγιος Πατρίκιος αγαπάει από ότι φαίνεται και τον νοικοκύρη... κι έτσι οι «κλέφτες» είναι πλέον αναγκασμένοι να περιοριστούν στις απειλές (Ο Γερμανός συνάδελφός του Κουσνέρ, κος Σταϊνμάγερ, τόνισε ότι μια προσωρινή έξοδος της Ιρλανδίας από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θα πρέπει να αποκλειστεί.).
Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έχει πλέον καταγράψει η ιστορία και δεν είναι δυνατόν να το ξεγράψει, όσο και να την ανα και απο- δομήσουμε είναι το εξής: ουδέποτε κείμενο που πρότεινε προς ψήφιση η πολιτική ελίτ της Ευρώπης νομιμοποιήθηκε από τους Ευρωπαίους πολίτες. Ούτε το Μάαστριχτ, ούτε το «ευρωσύνταγμα» ούτε και η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Επομένως, ας αφήσουν στην πάντα τα δήθεν δημοκρατικά φληναφήματα. Στο κάτω κάτω, αν επιμένουν, ας ζητήσουν Πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα… Και όχι να προσπαθούν να «νομιμοποιήσουν» – τυπικά και μόνον- στα κοινοβούλια τόσο σημαντικά θέματα, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα αντιπροσωπευτικότητας και άρα δημοκρατίας ( μια και η κοινή γνώμη είναι καταφανώς κατά τέτοιων αποφάσεων, και όπως είναι τοις πάσι γνωστό, η εξουσία στη δημοκρατία απορρέει από το λαό και ασκείται υπέρ αυτού).
* * *
Και αυτό μας φέρνει στα καθ΄ ημάς … Ποιοι δημοκράτες βουλευτές ψήφισαν τη συνθήκη; Και κυρίως γιατί την ψήφισαν; Ποια σημεία τους σαγήνευσαν τόσο, τέλος πάντων, ώστε να πουν το Ναι, αν και ο.. περιρρέων λαός φαίνεται να λέει Όχι ; Και πόσα σημεία της περιώνυμης πλέον Λισσαβόνειας γνωρίζουν; Πόσες εργατώρες… ωχ , σχωράτε με αγαπητοί μου… δεν ήθελα να σας προσβάλω…. πόσες βουλευτώρες, εννοώ, βουλευτώρες κι όχι εργατώρες… Πόσες βουλευτώρες έφαγαν, λοιπόν, για να μελετήσουν την κονιορτοποιημένη από την ψήφο των καταναλωτών Γκίνες μακαρίτισσα;
Καλό είναι να τα ξέρουμε όλα αυτά, μια και ετοιμαζόμαστε, σιγά σιγά, για ευρωεκλογές. Να ξέρουμε τι πρεσβεύει ο καθείς, μπρε αδελφέ… Γιατί, ενώ κάποιοι είναι διαυγέστατοι ως της Τσεχίας κρύσταλλον, κάποιοι άλλοι είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Κι αυτά εμένα προσωπικά δε μ΄ αρέσουν. Όταν ο άλλος είναι σαφής ξέρεις με τι έχεις να κάνεις. Όχι, κύριος, σου λέει, εγώ δε γουστάρω να πω όχι. Πες το εσύ, αν θες και αν μπορείς (που θα φροντίσω να μην μπορείς). Εγώ πάντως θα πω ναι. Έτσι γιατί έτσι πιστεύω ή έτσι γουστάρω ή έτσι μου είπαν να κάνω. Γιατί το χω γραμμένο το «ιρλανδικό θαύμα» ή επειδή έχω τις δουλείες μου…
Ειλικρινά σας λέω τέτοιοι τραμπούκοι τύποι μου είναι – παραδόξως- κάπως συμπαθείς. Τους κατατάσσω στους –πολιτικούς- εχθρούς μου και ξέρω πώς να πορευτώ… Αυτοί που δε μου είναι διόλου μα διόλου συμπαθείς είναι οι ανειλικρινείς. Οι παρενδεδυμένοι. Άλλως οι μασκαράδες. Οι κύριοι με το κεφαλαίο Κ και την οξειδωτική υποκρισία. Όσοι από δειλία και ιδιοτέλεια παριστάνουν το φίλο του λαού, ενώ είναι φίδια κολοβά. Μου τη δίνουν αυτά τα Στρουμφάκια , αγαπητοί μου, και τα μισώ διπλά: και γι αυτό που παριστάνουν ότι είναι και γι αυτό που είναι στ΄ αλήθεια…
Τώρα ποια είναι αυτά τα Στρουμφάκια που με κάνουν να μαίνομαι σα Δρακουμέλ; Δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να βρείτε τα δικά σας στρουμφάκια. Και να μη φοβάστε να τα μισείτε, όσο κι αν σας συκοφαντούν για έλλειψη δημοκρατικού ήθους κλπ… Βλέπετε τα Στρουμφάκια είναι ειδικά στην σπίλωση και τον διασυρμό… Αυτό έχει αποδειχτεί άπειρες φορές…
ΥΓ.
1. Ένα παράπλευρο και τεράστιο, κατ’ εμέ τον ταπεινό, κέρδος που απορρέει από το Ιρλανδικό «Όχι» είναι ότι τώρα πια και η δεύτερη μεγάλη ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου, η σοσιαλιστική, αρχίζει να μιλάει για το τέλος της διεύρυνσης. Πράγμα που, αν ισχύσει, θα κλείσει την πόρτα της Ευρώπης και του Ευρώ στο Αιγαίο και τον Εύρο, αφήνοντας εκτός την φίλη και σύμμαχο. Ευτυχώς, γιατί είχα αρχίσει να βλέπω εφιάλτες… Βλέπετε, καλά τα αστειάκια των ντόπιων Ευρωπαϊστών, όσο το πράμα είναι μακριά. Τι θα γινόταν, όμως, όταν ερχόταν η ώρα της εισόδου της γείτονος;
2. Τέλος πάντων… Μια και επιμένετε τόσο, άντε ας σας πω ποια είναι τα δικά μου Στρουμφάκια. Λοιπόν, τααα δκιά μου Σρτουμφκακια ειινιαιιι …
Φτου … πάλι χάλασε ο υπολογιστής.
Άντε, γεια χαρά σας.
Πάντα την αγαπούσα την χώρα των Ο’ Τίμινγκς και των Ο΄ Χάρα. Την αγαπούσα για τη λύρα της και την πίπιζα της. Για τις μπαλάντες και τους τενόρους της. Την μπύρα Γκίνες και το Ουίσκι της. Τον ξεροκέφαλο καθολικισμό της (που παραδόξως, από δύναμη καθυπόταξης, μεταλλάχθηκε σε δύναμη αντίστασης). Για τον Τζόις, τον Μπέκετ και τα υπέροχα στρυφνά κείμενά τους. Τώρα θα την αγαπάω και για κάτι άλλο. Για το πεντακάθαρο «ΟΧΙ» που είπαν στη μετενσάρκωση της Ευρωσυνθήκης που προσπάθησαν κάποιοι πονηροί γραφειοκράτες, κάποιοι παμπόνηροι τεχνικοί εξουσίας και κάποιοι τρισπαμπόνηροι Ευρω-λίχνοι να μας φορέσουν καπέλο, χωρίς να μας ρωτήσουν πρώτα αν επιθυμούμε να κυκλοφορούμε φεσωμένοι ή ασκεπείς…
Ξέρω. Θα μου πείτε «τόσα θέματα, ρε αδελφέ, υπάρχουν. Αυτό πήγες και βρήκες. Αυτό ούτε όταν συνέβη δεν έπαιξε στα ΜΜΕ - όχι σήμερα, που πάλιωσε κιόλας» … Μπορεί να έχετε και δίκαιο. Όμως, εγώ εκείνες τις ημέρες έτρεχα με διάφορα δικά μου και έτσι δεν το γιόρτασα αυτό το όχι. Και θέλω οπωσδήποτε να το γιορτάσω. Γιατί, όπως ίσως έχετε καταλάβει κάποιοι από εσάς , δεν συμπαθώ διόλου αυτό το δήθεν δημοκρατικό, δήθεν πολιτισμένο πράμα που ονομάζουμε (λίαν ευφημιστικώς, γιατί που την είδατε την ένωση;) Ενωμένη Ευρώπη της εργάσιµης εβδοµάδας των 65 ωρών, της σύνταξης στα 99 και του δικαιώματος του κεφαλαίου να καταργεί το δικαίωμα στην εργασία τη στέγη και την τροφή. Άλλωστε, για σκεφθείτε γιατί δεν έπαιξε πολύ αυτό το θέμα στις φυλλάδες και στα δύσοσμα κανάλια μας; Γιατί ακούστηκαν μόνο κάτι πολύ μελό τρίχες και κάποιοι λήροι θρηνώδεις για το κακό που πάθαμε ως Ευρωπαίοι και διόλου αντίλογος; Και γιατί δεν σας εξήγησαν τι διάολο είναι αυτό το πράμα που πέταξαν εις τον κάλαθον των αχρήστων οι γενναίοι προστατευόμενοι του Αγίου Πατρικίου;
Και γιατί πράγματι να το πέταξαν εκεί; Από άχτι προς τον Αχτισάρι; Από ινάτι; Από καθαρή ροπή προς το κακό ή μήπως επειδή δεν ήταν γραμμένο με Ιρλανδέζικο (ΤζοϊσοΓουλφοΜπεκετικό) ακατάληπτο στιλ, το οποίο, ως γνωστόν, είναι το μόνο το οποίο αποδέχονται, θαυμάζουν και κατανοούν οι απόγονοι των Κελτών; Είναι ορθή η εξήγηση που έδωσαν πολλοί «αναλυτές»; Η απόλυτη άγνοια του πνεύματος και του γράμματος της συνθήκης, καθώς και η προερχόμενη από άσχετα πράγματα δυσαρέσκεια θα μπορούσαν να οδηγήσουν σ΄ αυτό το αποτέλεσμα (και να απαλλάξουν τους λαούς της Ευρώπης από τον βραχνά της «ένωσης», πιθανόν για μια πενταετία);
Είναι πράγματι η άγνοια, η άνοια ή και η ανία που οδήγησαν το χέρι των ψηφισάντων προς το όχι ή μήπως το περιεχόμενο της συνθήκης της Λισσαβόνας και η κουτοπόνηρη μεθόδευση των Ευρωπαϊστών που μετά τον κόλαφο που δέχτηκαν με την απόρριψη του «Ευρωσυντάγματος» από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς προσπάθησαν να περάσουν με συνοπτικές διαδικασίες, δηλαδή εν κρυπτώ και παραβύστω, όσα μέτρα τους παράγγειλε η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία να περάσουν; Δεν ξέρω αν οι Ιρλανδοί τα ‘χαν κοπανήσει και δεν ήξεραν τι έκαναν, όπως είχε πει Έλληνας Ευρωβουλευτής μεγάλου (του πιο μεγάλου) αντιπολιτευόμενου κόμματος για τους Γάλλους, όταν είχαν πει όχι στην Ευρωσυνθήκη … Δεν ξέρω, επίσης, αν η απουσία της εθνικής Ιρλανδίας από το Euro 2008 τους έκανε να χάσουν τα μυαλά τους. Πάντως, πιο αληθοφανής εξήγηση της άρνησης υποταγής μου φαίνεται η δυσαρέσκεια που προέρχεται από μια πολιτική τόσο απροκάλυπτα ανάλγητη και αντιλαϊκή όσο και ανόητη και αντιδημοκρατική.
Η απορριφθείσα συνθήκη θα επιτάχυνε την πορεία της Ευρώπης προς τον εργασιακό μεσαίωνα, και θα εξαρτούσε σε μεγαλύτερο βαθμό την εξωτερική πολιτική της από το ΝΑΤΟ. Οι νεοφιλελεύθερες επιλογές θα κατοχυρώνονταν και η «ελεύθερη» αγορά θα κυριαρχούσε απόλυτα, μετατρέποντας τους πολιτικούς σε διεκπεραιωτές των αιτημάτων και των επιδιώξεων της οικονομικής ολιγαρχίας (κάτι που ήδη συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό, όπως δείχνει και το σκάνδαλο που απολαμβάνουμε αυτές τις ημέρες) .
Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω εντρυφήσει στο εν λόγω κείμενο. Ότι όμως έχω διαβάσει από αυτό και για αυτό με τρόμαξε και μου προξένησε έντονη απέχθεια. Μ΄ αυτό η ΕΕ παίρνει την μορφή της ενιαίας οικονομικής ζώνης και η ελευθερία ταυτίζεται αποκλειστικά με το ανεμπόδιστο των ροών της αγοράς: κεφαλαίου, εργατικής δύναμης και εμπορευμάτων. Οι περίφημες Ευρωπαϊκές αξίες εξοβελίζονται, οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί αποκόπτονται από τους ευρωπαϊκούς λαούς, έτσι ώστε να εγκαθιδρύεται μία μορφή κοινοβουλευτικής (;) ολιγαρχίας - για να μην μιλήσω για χούντα ευρωτεχνοκρατών και μου πουν ότι υπερβάλω …
Ένας από τους κορυφαίους υποστηρικτές αυτής της Ευρώπης, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φίσερ, είπε σχετικά με το δημοψήφισμα: «Κακόμοιρη Ευρώπη! Με την ιρλανδική απόφαση κατρακύλησε τυφλή και άνευ λόγου στην πολιτική μιζέρια». Δεν ξέρω που ο αγαπητός Όσκαρ (καμάρι τόσο των απανταχού πρασίνων ή/και βεραμάν όσο και των στρατοκρατών του ΝΑΤΟ) είδε το αντίθετο της πολιτικής μιζέριας σε ένα κείμενο που υποτάσσει απόλυτα την πολιτική στην οικονομία. Νομίζω όμως ότι ο εκνευρισμός του αποτελεί ισχυρότατη ένδειξη πως οι συμπατριώτες του Στέφανου Δαίδαλου, παρά το δαιδαλώδες της σκέψης τους επέλεξαν το σωστό. Προς αυτό άλλωστε συνηγορούν και οι μύδροι του κ Κουσνέρ, όστις – ίσως για να φανεί ευχάριστος- απεκάλεσε τους Ιρλανδούς αχάριστους. Πράγμα που δείχνει ότι το βάθος και η σοβαρότητα της πολιτικής σκέψης του σοσιαλιστή ιδρυτή των γιατρών χωρίς σύνορα και δεξιού – πλέον- υπουργού Εξωτερικών, δηλαδή συνόρων, της Γαλλίας, δεν έχουν σύνορα…
Όσο για τις ανοησίες περί αντιδημοκρατικότητας (!) του δημοψηφίσματος και τον ισχυρισμό ότι δεν είναι δυνατόν το 1% του Ευρωπαϊκού πληθυσμού να επιβάλει την άποψή του στο 99%, θα ήθελα απλώς να παρατηρήσω ότι ουδέποτε το 99% ρωτήθηκε. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτή ήταν και η «καινοτομία» αυτής της –ευγενούς κατά τα άλλα - προσπάθειας των Ευρωκρατών: να περάσουν στα μουλωχτά ότι τους έτριψαν στη μούρη οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί πριν από λίγα χρόνια. Δημοκρατικότατη καινοτομία, δε λέω… Όμως, ο άγιος Πατρίκιος αγαπάει από ότι φαίνεται και τον νοικοκύρη... κι έτσι οι «κλέφτες» είναι πλέον αναγκασμένοι να περιοριστούν στις απειλές (Ο Γερμανός συνάδελφός του Κουσνέρ, κος Σταϊνμάγερ, τόνισε ότι μια προσωρινή έξοδος της Ιρλανδίας από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θα πρέπει να αποκλειστεί.).
Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έχει πλέον καταγράψει η ιστορία και δεν είναι δυνατόν να το ξεγράψει, όσο και να την ανα και απο- δομήσουμε είναι το εξής: ουδέποτε κείμενο που πρότεινε προς ψήφιση η πολιτική ελίτ της Ευρώπης νομιμοποιήθηκε από τους Ευρωπαίους πολίτες. Ούτε το Μάαστριχτ, ούτε το «ευρωσύνταγμα» ούτε και η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Επομένως, ας αφήσουν στην πάντα τα δήθεν δημοκρατικά φληναφήματα. Στο κάτω κάτω, αν επιμένουν, ας ζητήσουν Πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα… Και όχι να προσπαθούν να «νομιμοποιήσουν» – τυπικά και μόνον- στα κοινοβούλια τόσο σημαντικά θέματα, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα αντιπροσωπευτικότητας και άρα δημοκρατίας ( μια και η κοινή γνώμη είναι καταφανώς κατά τέτοιων αποφάσεων, και όπως είναι τοις πάσι γνωστό, η εξουσία στη δημοκρατία απορρέει από το λαό και ασκείται υπέρ αυτού).
* * *
Και αυτό μας φέρνει στα καθ΄ ημάς … Ποιοι δημοκράτες βουλευτές ψήφισαν τη συνθήκη; Και κυρίως γιατί την ψήφισαν; Ποια σημεία τους σαγήνευσαν τόσο, τέλος πάντων, ώστε να πουν το Ναι, αν και ο.. περιρρέων λαός φαίνεται να λέει Όχι ; Και πόσα σημεία της περιώνυμης πλέον Λισσαβόνειας γνωρίζουν; Πόσες εργατώρες… ωχ , σχωράτε με αγαπητοί μου… δεν ήθελα να σας προσβάλω…. πόσες βουλευτώρες, εννοώ, βουλευτώρες κι όχι εργατώρες… Πόσες βουλευτώρες έφαγαν, λοιπόν, για να μελετήσουν την κονιορτοποιημένη από την ψήφο των καταναλωτών Γκίνες μακαρίτισσα;
Καλό είναι να τα ξέρουμε όλα αυτά, μια και ετοιμαζόμαστε, σιγά σιγά, για ευρωεκλογές. Να ξέρουμε τι πρεσβεύει ο καθείς, μπρε αδελφέ… Γιατί, ενώ κάποιοι είναι διαυγέστατοι ως της Τσεχίας κρύσταλλον, κάποιοι άλλοι είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Κι αυτά εμένα προσωπικά δε μ΄ αρέσουν. Όταν ο άλλος είναι σαφής ξέρεις με τι έχεις να κάνεις. Όχι, κύριος, σου λέει, εγώ δε γουστάρω να πω όχι. Πες το εσύ, αν θες και αν μπορείς (που θα φροντίσω να μην μπορείς). Εγώ πάντως θα πω ναι. Έτσι γιατί έτσι πιστεύω ή έτσι γουστάρω ή έτσι μου είπαν να κάνω. Γιατί το χω γραμμένο το «ιρλανδικό θαύμα» ή επειδή έχω τις δουλείες μου…
Ειλικρινά σας λέω τέτοιοι τραμπούκοι τύποι μου είναι – παραδόξως- κάπως συμπαθείς. Τους κατατάσσω στους –πολιτικούς- εχθρούς μου και ξέρω πώς να πορευτώ… Αυτοί που δε μου είναι διόλου μα διόλου συμπαθείς είναι οι ανειλικρινείς. Οι παρενδεδυμένοι. Άλλως οι μασκαράδες. Οι κύριοι με το κεφαλαίο Κ και την οξειδωτική υποκρισία. Όσοι από δειλία και ιδιοτέλεια παριστάνουν το φίλο του λαού, ενώ είναι φίδια κολοβά. Μου τη δίνουν αυτά τα Στρουμφάκια , αγαπητοί μου, και τα μισώ διπλά: και γι αυτό που παριστάνουν ότι είναι και γι αυτό που είναι στ΄ αλήθεια…
Τώρα ποια είναι αυτά τα Στρουμφάκια που με κάνουν να μαίνομαι σα Δρακουμέλ; Δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να βρείτε τα δικά σας στρουμφάκια. Και να μη φοβάστε να τα μισείτε, όσο κι αν σας συκοφαντούν για έλλειψη δημοκρατικού ήθους κλπ… Βλέπετε τα Στρουμφάκια είναι ειδικά στην σπίλωση και τον διασυρμό… Αυτό έχει αποδειχτεί άπειρες φορές…
ΥΓ.
1. Ένα παράπλευρο και τεράστιο, κατ’ εμέ τον ταπεινό, κέρδος που απορρέει από το Ιρλανδικό «Όχι» είναι ότι τώρα πια και η δεύτερη μεγάλη ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου, η σοσιαλιστική, αρχίζει να μιλάει για το τέλος της διεύρυνσης. Πράγμα που, αν ισχύσει, θα κλείσει την πόρτα της Ευρώπης και του Ευρώ στο Αιγαίο και τον Εύρο, αφήνοντας εκτός την φίλη και σύμμαχο. Ευτυχώς, γιατί είχα αρχίσει να βλέπω εφιάλτες… Βλέπετε, καλά τα αστειάκια των ντόπιων Ευρωπαϊστών, όσο το πράμα είναι μακριά. Τι θα γινόταν, όμως, όταν ερχόταν η ώρα της εισόδου της γείτονος;
2. Τέλος πάντων… Μια και επιμένετε τόσο, άντε ας σας πω ποια είναι τα δικά μου Στρουμφάκια. Λοιπόν, τααα δκιά μου Σρτουμφκακια ειινιαιιι …
Φτου … πάλι χάλασε ο υπολογιστής.
Άντε, γεια χαρά σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου