Homo stupidus occidentalis

Ο σταυροφόρος και ο οψοπόνος...

«Ο άνθρωπος που δεν διαβάζει είναι πιο μορφωμένος από εκείνον που διαβάζει μόνο εφημερίδες» - Τόμας Τζέφερσον.

Είναι γεγονός ότι ο κόσμος μας είναι περίπλοκος. Εξαιρετικά περίπλοκος. Τόσο περίπλοκος που ο μέσος άνθρωπος αδυνατεί πλέον να τον κατανοήσει. Το γιγάντιο μέγεθός του και η συνθετότητα των δομών απαιτούν έγκυρη ενημέρωση αλλά και –κυρίως- κολοσσιαία παιδεία, απαραίτητη προϋπόθεση την επιλογή - επεξεργασία και στη συνέχεια τη σύνθεση των πληροφοριών. Όμως, ο σύγχρονος άνθρωπος, διαμορφωμένος από την υποβαθμισμένη, τεχνοκρατικού (;) προσανατολισμού παιδεία και τροφοδοτούμενος με πληροφορίες (;) από τις χωματερές πληροφοριών και σκέψης, που αποκαλούμε «ελευθέρα» (διάβαζε ιδιόκτητα) ΜΜΕ, δεν διαθέτει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Κι αυτό είναι κακό.
Το χείριστο, όμως, είναι ότι ενίοτε αυτός ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί ότι γνωρίζει τα πάντα και αποφασίζει να δράσει πολιτικά. Προκύπτει τότε ένα είδος ανόητο, υπερφίαλο, «πολιτικά ορθό», σίγουρο ότι κατέχει (αν και κατά κανόνα άθεο) την απόλυτη Θεϊκή αλήθεια και τελικά εξαιρετικά επικίνδυνο. Ένα είδος εξαιρετικά συνηθισμένο στην (από τα γεννοφάσκια της ιμπεριαλιστική) Εσπερία και αρκετά –πλέον και δυστυχώς- εις την καθ’ ημάς… Δύσιν: Ο σταυροφόρος… Το «πολιτικά ορθό» κτήνος που είναι έτοιμο να θυσιάσει τη ζωή τ…
Α, όχι αγαπητέ μου αναγνώστη… λάθος… λάθος… Όχι «του»… όχι τη δική του ζωή…Όχι δα… Τη ζωή των άλλων θα θυσιάσει, ώστε να θριαμβεύσουν οι δικές του ιδέες. Γιατί το εν λόγω ορθό ανω-θρώσκον δεν κατάλαβε τη ρήση του Βολτέρου, σύμφωνα με την οποία ο ανεκτικός άνθρωπος οφείλει να υπερασπιστεί με τίμημα τη ζωή του το δικαίωμα του διαφωνούντος να πρεσβεύει όσα εκείνος θεωρεί σωστά. Για να είμαι ακριβής αν πάρουμε ένα - ένα τα σημαίνοντα, τα κατάλαβε όλα. Έχασε όμως το νόημα.. Κατάλαβε ότι γίνεται λόγος για το δικαίωμα στο λόγο, τη διαφωνία. Κατάλαβε ότι το δικαίωμα αυτό είναι κάπως ακριβό στην ανθρώπινη κοινωνία. Τόσο ακριβό που ενίοτε κάποιος πρέπει να το πληρώσει με τη ζωή του την ίδια. Δεν κατάλαβε, όμως ποιού είναι η ζωή και ποιού το δικαίωμα. Αποτέλεσμα αυτής της «μικροπαρανόησης» είναι να και ανέχεται –φυσικά- μόνο ότι συμφωνεί με τον ίδιο και να είναι έτοιμος –φυσικά- να υπερασπιστεί με τίμημα τη ζωή του διαφωνούντος (αφού τον περάσει πρώτα από τη λάσπη) τη δική του θέση, με την οποία τολμά να διαφωνεί ο αχρείος που διαφωνεί. Σου λέει, δικό μου το δικαίωμα, δική σου η ζωή. Εγώ μιλώ, εσύ πεθαίνεις. Η συμφωνείς…
Το είδαμε αυτό το είδος να υπερασπίζεται τη δική του αλήθεια επιχειρηματολογώντας με μπόμπες στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ… Δική μου η αλήθεια, δική σου η ζωή… Αφού πρώτα σπίλωσε τον αντίπαλο με παραμύθια απίθανα: πυρηνικά, γενοκτονίες, η κοκκινοσκουφίτσα, ο Χανς και η Γκρέτελ, μαζικοί τάφοι, κορμοράνοι και κυρίως ο Πινόκιο... Δική μου η αλήθεια, δικοί σου οι σπίλοι… Το είδαμε, καθοδηγούμενο από λογίς λογίς οργανισμούς χωρίς σύνορα και τσίπα (οι αντικειμενικότατοι «δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα» και οι… «Ιπποκρατικότατοι» «γιατροί χωρίς σύνορα» που διέγραψαν τους ομώνυμους Έλληνες γιατρούς, γιατί, ως όφειλαν, προσέφεραν τις υπηρεσίες τους και στους Σέρβους ) να αποδέχεται τα απαράδεκτα, να χαιρετά «επαναστάσεις» της φαιδράς πορτοκαλέας, να πανηγυρίζει μαζί με παράξενες μη κυβερνητικές οργανώσεις –που, όμως, κάνουν τις πιο βρόμικες δουλειές για λογαριασμό κυβερνήσεων και που μπροστά στα ταμεία τους ωχριούν και η Siemens και ο Χριστοφοράκος και η MAN- την παράδοση λαών σε μαφιόζους και ενεργούμενα της υπερεθνικής ελίτ. Το είδαμε «να χαίρεται και να χαμογελά», όπως έλεγε και το παλιό… «τραγουδάκι», όταν στην Ουκρανία, τη Γεωργία και αλλού επικρατούσαν οι «δυνάμεις του καλού» (που τις ενσάρκωναν οι γνωστοί κύριοι που πριν αλέκτωρ αποδείχθηκαν ρεμάλια, κλέφτες και λωποδύτες) και ο πολιτισμός (Χα-χά, ρε χάχες που καταλαβαίνετε από πολιτισμό).
Την είδαμε και πριν λίγες εβδομάδες να διαδηλώνει στην Αθήνα υπέρ του πολύ μα πάρα πολύ καλού και του πιο πάρα πολύ μεταρρυθμιστή, απολύτως μετριοπαθούς, αρχιτέκτονα, ζωγράφου, όμορφου, καλοσπουδαγμένου, καλομίλητου, καλού εραστή και κυρίως καλόκαλου, ομορφοόμορφου και άλλα τινά, που του έκλεψαν, κει κάτω στο Ιράν, περίπου 30 - 50% των ψήφων οι πολύ, μα παραπολύ κακοί, αλλά όχι και πολλοί, δηλαδή μειοψηφούντες, και από πολύ καλό και πολύ πολύ τον έκαναν λιγότερο, δηλαδή μειοψηφούντα. Δηλαδή, οι λίγοι πολύ κακοί κάναν τους πολλούς πολύ καλούς λίγους, ώστε οι ίδιοι να γίνουν αυτοί περισσότεροι- αν και πάντα κακοί. Έλεος, ρε μειονεκτούντες μειονεκτικοί… Έλεος με τις όμορφες, καλές, αγνές και ηθικές ψυχές σας, που θα έλεγε και ο Νίτσε…

* * *

Το πόσο καλός είναι ο Μουσαντί και ο πλουτοκράτης πάτρωνάς του, ο Ραφσατζανί δεν πρόκειται να μας απασχολήσει. Άλλωστε κάποιες πληροφορίες έδωσα την προηγούμενη εβδομάδα. Όποιος θέλει περισσότερες δεν έχει παρά να ψάξει στο διαδίκτυο, όπου θα βρει πολλά.. Εμείς σήμερα, ασχολούμαστε με τον πρίγκιπα - άρχοντα του δυτικού πολιτικού συστήματος: τον εξοχότατο αυτομεγαλειότατο βλακάνθρωπο τον δυσμικό (Homo stupidus occidentalis). Και τις πολιτικές του επιδόσεις. Οι οποίες είναι τραγικές και φαιδρές συνάμα, μια και ο εν λόγω δεν σκαμπάζει και/γιατί δεν θέλει να σκαμπάζει τίποτα από πολιτική… Και έτσι νομίζει ότι πολιτική είναι οι λεκέδες του γενετικού υλικού του άσπιλου οικογενειάρχη, καλού σοσιαλιστή, δημοκράτη πλανητάρχη και συζύγου ΥΠΕΞ Μπίλι επί της εσθήτος της, κατά τα άλλα, αχράντου Μονίκης μεθ΄ ης δεν συνευρέθη, περιορισθείς μόνον εις… (ας μη συνεχίσω καλύτερα). Ή πόσες πιτσιρίκες κουτουπώνει ο αειθαλής «μπαμπάς» που οι φίλοι Ιταλοί ψηφίζουν αβέρτα κουβέρτα… Ή πόσα κορμάκια πέρασαν πάνω από το (ομολογουμένως ωραίο) κορμάκι της Καρλός, πρώτης κυρίας της Γαλλικής δημοκρατίας, η οποία, από ότι φαίνεται, κληρονόμησε όλες τις κακές συνήθειες της βασιλείας – αν και της έκοψε το κεφάλι…
Ο εξόχως συμπαθής στις εξουσίες Homo stupidus έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: είναι βλαξ και εύπιστος. Δεν ξέρω αν είναι βλάξ επειδή είναι εύπιστος ή εύπιστος επειδή είναι βλάξ. Ούτε και έχει σημασία , άλλωστε. Σημασία έχει ότι όλοι οι σχεδιασμοί των κρατούντων στηρίζονται πάνω στην ύπαρξη αυτών των σταθερών χαρακτηριστικών. Για παράδειγμα, όπως τόνιζα την προηγούμενη Κυριακή, οι σχεδιαστές του παρδαλού πραξικοπήματος του Ιράν δεν έκαναν καν τον κόπο να αλλάξουν το παλιό, ανόητο, βαρετό και κουρασμένο σενάριο της νοθείας για ένα και μόνο λόγο: επειδή πίστευαν ότι ο απόγονος των διαφωτιστών θα τσιμπήσει και πάλι στην ίδια προπαγάνδα. Περιορίστηκαν σε μία απλή αλλαγή χρώματος και –φυσικά- πρωταγωνιστών και (ώ του θαύματος!!!) το ριμέικ έπιασε… Πράγμα που μαρτυρεί ότι τωόντι ο μέσος δυτικός είναι απολύτως ανίκανος να σκεφτεί και πέρα για πέρα ανώριμος πολιτικά. Και γι’ αυτό επικίνδυνος . Και για τους άλλους και (όπως αποδείχθηκε και στις πρόσφατες εκλογές) για τη δημοκρατία.

* * *

Τούτων ούτως εχόντων, αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον – αν, βεβαίως, δεχθούμε ως αληθή την Νιτσεϊκή ρήση «είσαι ότι τρως»- η πνευματική τροφή που έχει κάνει τον μακρινό απόγονο της Ευρώπης και του Δία, να απομακρυνθεί τόσο πολύ από την αμφιβολία, επί της οποίας στήριξε όλη τη φιλοσοφία του ο Καρτέσιος. Ποιος «παράγει» αυτή την τροφή, ποιος και πώς του την «σερβίρει», ποια η σύνθεσή της, η χημική της ανάλυση. Βέβαια, στα πλαίσια ενός σύντομου κειμένου, είναι αδύνατο να εξετάσουμε όλα αυτά τα σημεία. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα περιοριστούμε στη μελέτη της χημικής σύστασης της τροφής που κάνει τον Homo stupidus τόσο stupidus.
Βασικά, η πνευματική τροφή που καταναλώνει ο μέσος ευρωπαίος δεν διαφέρει και πολύ από την πραγματική τροφή με την οποία προσπαθεί να θρέψει το σαρκίον του. Είναι άγευστη, άοσμη, φαίνεται όμορφη και υγιεινή, ενώ είναι εξόχως ανθυγιεινή, και δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικά φυσικά προϊόντα. Αυτό το τελευταίο συμβαίνει, γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος απεχθάνεται τη φύση και ότι είναι φυσικό. Το γιαούρτι μυρίζει προβατίλα, το τυρί τραγίλα και το χοιρινό γουρουνίλα. Άσε που και τα ροδάκινα έχουν γεύση ροδάκινου και οι σαρδέλες… «γιαχ» που λένε και οι Αμερικάνοι… Χάλια πράμα. Αίσχος… Ευτυχώς που κάποιες εταιρείες ανέλαβαν να κάνουν τυρί που δε μυρίζει τίποτα και ροδάκινο που δεν έχει καμία γεύση (όσον αφορά τα ψάρια, δε χρειάστηκε να κάνουν τίποτα απολύτως. Οι Άγγλοι είχαν λύσει το πρόβλημα της γεύσης τους για να μπορούν να τα τρώνε με τσιπς) ... Έτσι, μπορούμε να καταναλώνουμε τα πάντα. Ακόμα και εξωτικά πράγματα. Τσάινιζ φουντ, που λένε και οι Αμερικάνοι. Όμως, τσάινιζ φουντ που είναι ολόιδια με την ιτάλιαν φουντ, που έχει την ίδια γεύση με τη γκρικ φουντ και ούτω καθεξής. Δηλαδή, καμία…
Τα ίδια ισχύουν και για την πνευματική τροφή. Ο Ινδιάνος μύριζε ινδιανίλα , ο Έλληνας ελληνίλα και οι μουσουλμάνοι έχουν το κακό συνήθειο να είναι μουσουλμάνοι. Αν καταφέρναμε να κάνουμε ορθόδοξο χωρίς ορθοδοξία και μωαμεθανισμό χωρίς τους κανόνες που οι πιστοί της συγκεκριμένης θρησκείας θεωρούν ιερούς, θα ήταν μια χαρά. Γιατί, που ακούστηκε να απαγορεύεται να πάρεις τόκο, όταν δανείζεις σε κάποιον, ή να εκτελείς κάποιον (κακώς κατ’ εμέ – το λέω για να μην παρεξηγηθούμε ) με διαφορετικό τρόπο από ότι εμείς εδώ στη δύση. Ε όχι κύριος! Να είσαι μουσουλμάνος… Αλλά να είσαι όπως Αμερρρική και Εουρόπα. Να παίζεις τα ίδια παιχνίδια, να έχεις τις ίδιες αργίες, τις ίδιες συνήθειες, τα ίδια γαμικά και ταφικά έθιμα. Με δυο λόγια να είσαι σαν και μένα. Και τότε ας είσαι και μουσουλμάνος (ή ορθόδοξος, Βουδιστής, Ταοϊστής)… Χαλάλι σου. Μπαγασάκο…
Ξέρω ότι ήδη έχετε μείνει με το στόμα ανοιχτό από θαυμασμό για τα επιτεύγματα της δυτικής πνευματικής κουζίνας. Κακώς, όμως, γιατί το πιο σπουδαίο δεν σας το είπα. Ανέκαθεν ο πόλεμος μύριζε αίμα και καμένη σάρκα. Ανέκαθεν ήταν φριχτός. Απόδειξη ότι οι θεοί του (με την εξαίρεση του Έλληνα Άρη και του μονόφθαλμου Οντίν) ήταν πάντα τρομακτικοί και αιμοσταγείς. Ε λοιπόν, δεν θα το πιστέψετε: κάναμε πόλεμο χωρίς θανάτους, τραυματισμούς, αδικία και κτηνωδία, τρόμο και βιασμούς. Ναι τον κάναμε. Κι όχι μόνον ένα∙ δυό και τρεις κάναμε ήδη. Και μάλιστα τους είδατε. Καλούς πολέμους. Σωστούς και δίκαιους και καθαρούς. Τουλάχιστον , από τη δική μας την πλευρά… Πολέμους που δε μυρίζουν καθόλου πόλεμο. «Πως είπατε; Αν έχουν θύματα; Όχι, βέβαια. Μόνο ‘παράπλευρες απώλειες’ έχουν… »
Αυτό το πλαστικό «νιανιά» μας ταΐζουν σήμερα οι μεγάλοι πάροχοι παραπληροφόρησης και βλακείας που λέγονται εφημερίδες, και ΜΚΟ και τρεχαγύρευε οργανισμοί και ιδρύματα, καθώς και οι «οψοπόνοι» τους : οι «διανοούμενοι», οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, αγαπητοί μου. Και εμείς το χάφτουμε. Σαν του μπουφ’ του πλι, όπως θάλεγε και ο μέγιστος Παπαδιαμάντης. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Να είμαστε και στο πνεύμα το ίδιο πλαδαροί όσο και στο σώμα. Γεμάτοι λίπος. Και τι είναι λίπος για τη σκέψη; Μα αποθηκευμένες (ψευτο-)πληροφορίες που δεν μπορούν να γίνουν γόνιμοι στοχασμοί και ορθολογικά επιχειρήματα. Στερεότυπα, κατά συνθήκην αλήθειες και ψεύδη, προκαταλήψεις, ιδεολογήματα, βεβαιότητες, ανοησίες , καθωσπρεπισμοί και πολιτικο-ορθότητες, βαυκαλισμοί και αυτοθαυμασμοί, μανιχαϊκές απλοποιήσεις του κόσμου, συκοφαντίες και θρυλήματα, χυδαιότητες και καλοσύνες, ανακρίβειες και αναθεωρήσεις της ιστορίας, βλακείες, τρίχες και λοιπά οψοποιήματα.
Δηλαδή κάπου το 90% του περιεχομένου του σύγχρονου μυαλού.
…Αλλά φτάνει για σήμερα. Ας μη σας μπουκώσω άλλο… Προσωπικά αισθάνομαι ήδη μια ψιλοαηδία, όπως όταν περνάω έξω από ταχυεστιατόριο, ήτοι –νεοελληνιστί- φαστφουντάδικο…
Θα συνεχίσουμε… Μετά τις διακοπές.
Στο μεταξύ, μακριά από πλαστική τροφή. Να προτιμάτε τα «μαγαζιά» που σερβίρουν όχι απαυτο–γκερ, και μπιγκ-τέτοιο ή σμολ-απ- τ-άλλο, αλλά φαγητά… Αληθινά φαγητά. Με γεύση.
Και να θυμάστε: η αλήθεια πάντα μυρίζει κάπως… Όπως και η σκορδαλιά…

ΥΓ

Την προηγούμενη φορά έγραψα ότι σήμερα θα αναφερθώ στην ατιμία που έκανε το “έγκυρο” BBC. Επειδή η μαμά μου μου έμαθε να τηρώ τις υποσχέσεις μου, αισθάνομαι την υποχρέωση να πω δυο λόγια για το συγκεκριμένο θέμα. Είναι γνωστό ότι οι Άγγλοι ανέλαβαν εργολαβικά την στήριξη του «μετριοπαθούς» Μουσαβί στο Ιράν. Κάτι που ο «δημοκράτης» Ομπάμα δεν θα μπορούσε να κάνει, γιατί στην περίπτωση αυτή θα σηκώνονταν ο Χομεϊνί μαζί με τον Ξέρξη και τον Αρταξέρξη να ψηφίσουν υπέρ βωμών, εστιών και των «σκληροπυρηνικών» …
Το εν λόγω κανάλι -που θεωρείται και είναι η ναυαρχίδα των αγγλικών ΜΜΕ- θεώρησε καλό να αποδείξει ότι οι εξεγερθέντες ήταν πολύ περισσότεροι από τους οπαδούς του Αχμαντινετζάντ. Κάτι τέτοιο όμως είναι κάπως δύσκολο, μια και ο μισητός αυτός τύπος είναι αρκετά συμπαθής στα κατώτερα στρώματα, που, δυστυχώς, είναι πολυπληθή στο Ιράν. Πρόβλημα μέγα για το καύχημα του αγγλικού έθνους.
Όμως, σιγά μην κώλωναν οι απόγονοι του Έλγιν, του Σκόμπυ και των Μπητλς. Πιάνουν μια φωτογραφία που δείχνει τον καταραμένο να μιλάει σε ένα τεράστιο πλήθος, βουτάνε και ένα ψαλίδι και … χρατς, πάει ο καταραμένος, πάει μαζί του και η εντιμότητα του BBC … Όλα έγιναν όπως θα έπρεπε να είναι: Οι καλοί περισσότεροι από τους κακούς και το BBC εξόχως αποτελεσματικό… Αν και λιγότερο έντιμο. Αλλά σιγά το πρόβλημα…
Εχέσθη η φορβάς εν τω Αγγλικώ μουσείω. Εν ω και τα μάρμαρα του Έλγιν… Που, βέβαια , είναι Έλληνικά, αλλά ας μην είμαστε μικρόψυχοι… Τι Έλλην, τι Έλγιν. Ένα ‘γάμα’ διαφορά … Σιγά το πρόβλημα (για έναν υπερήφανο Άγγλο)…
Εγώ, πάντως, που προτιμώ να είμαι περισσότερο έντιμος από ότι αποτελεσματικός, παρουσιάζω τις δύο φωτογραφίες: την αυθεντική και την «πειραγμένη». Για του λόγου μου το αληθές και την αλήθεια της εντιμότητάς μου… Γιατί εγώ δεν παίζω με τα γράμματα…«Γ» είναι αυτό… Δεν είναι παίξε γέλασε…
Άλλωστε, εγώ δεν είμαι Άγγλος…

Δημοσιεύτηκε στο ΝΕΟ ΤΥΠΟ της Μαγνησίας.

Κυριακή 19/07/09